4 Οκτωβρίου

Παγκόσμια ημέρα των ζώων. Και φυσικά, ένα χρόνια πολλά στον ιδρυτή αυτού του blog. Χρόνια πολλά λοιπόν!

Κατερίνα

Ο τελευταίος άσσος στο μανίκι..

Μια ζωή σε ότι πηγαίναμε να διαφοροποιηθούμε από τη γραμμή του σχολείου, μετά από κάθε μέσο, φτάναμε στους γονείς. Ήταν αυτοί, που παίρναν τα τηλέφωνα στη διεύθυνση και ασκούσαν παράπονα που το σχολείο επέτρεψε να πάμε στην πορεία, που παρατηρούν ότι λόγω ενδοσχολικών δραστηριοτήτων χάνουμε μαθήματα, που δεν τους αρέσει ο προορισμός και η ημερομηνία της εκδρομής, που το σχολείο δεν εμποδίζει τις καταλήψεις. Όταν ήμουν στις μικρές τάξεις, αμφέβαλλα αν αυτοί οι γονείς υπήρχαν. Μετά, όσο περνούσαν οι τάξεις, άρχισα να πιστεύω πως είναι γονείς παιδιών μικρότερων τάξεων. Κι όμως μέχρι και τώρα, μαθαίνουμε πως οι δικοί μας γονείς έχουν πρόβλημα.

Δεν ξέρω αν αυτοί οι γονείς υπάρχουν, ή δεν υπάρχουν. Δεν θα το μάθω. Ή ίσως να το μάθω όταν εγώ γίνω μητέρα. (Αν και δεν σκοπεύω να πάρω στο σχολείο να παραπονεθώ. Αν μη τι άλλο, το λογικό είναι να επιβάλλεται ο γονεάς στο παιδί, όχι να βάζει το σχολείο να βγάλει το φίδι απ την τρύπα.) Όπως και να ‘χει, αυτό που με φοβίζει και τώρα, είναι πως αυτοί οι “γονείς” αποτελούν τον άσσο στο μανίκι. Είναι το τελευταίο μυστικό όπλο. Όταν δεν διαπερνάει τίποτα άλλο τη δυναμή μας, είναι ο “δούρειος ίππος”. Και ας ευχηθούμε αυτή τη φορά να καταφέρουμε να δούμε τι πραγματικά ισχύει. Ίσως είναι και η πρώτη φορά που δεν λυγίσαμε.